पूर्वडिआईजी रञ्जनलाई ताराको प्रेम, साराको घृणा


भनिन्छ, सबैतिर भएको न्यायलाई कहिँ कतै भएको अन्यायले धम्काइरहेको हुन्छ । एउटा अन्याय नै अनेक न्यायका निम्ति जोखिम हुन्छ । यस्तै चित्र सर्वोच्च अदालतले देखायो र अहिले आलोचित भएको छ ।
सर्वोच्चको गरिमालाई प्रधानन्यायाधीशकै इजलासका कारण प्रश्न उठ्नु अस्वभाविक प्रतिक्रिया हुन्छ । हुन त कानुनका अनेक धारा र नजीर हुन सक्लान् तर जे जस्ता विवादीत फैसला आउन थाले यसले स्पष्टसँग भन्छ– अदालत चोखो छैन ।
८ साउनमा सशस्त्रका पद गुमेका डिआईजी रञ्जन कोइरालाका विषयमा सर्वोच्चले गरेको फैसलाको स्पष्ट प्रभाव देखियो । संसारले देख्नेगरी मिडियाले कोइराला डिल्लीबजार कारागारबाट निस्किएको भिडिओ नै देखाए । मानौ कोइराला कुनै युद्ध जितेर फर्किँदैछन् जस्तै हात हल्लाएर निस्किरहेका थिए ।
यो स्वभाविक अनुमानसहित भन्ने गरिएको छ– सर्वोच्च अदालतले पत्नी गीता कोइरालाका हत्या गरेका पूर्वडिआईजी कोइरालालाई उन्मुक्ति दिने फैसला ‘अदालतमाथिको अविश्वास’को लय हो ।
सर्वोच्च अदालतको गरिमा गिराउने अर्को फैसलाका विषयमा सतहमा व्यापक चर्चा छ । पहिलो त पृथ्वी मल्ललाई धरौटीमा छाड्ने आदेशले बदनाम भएको अदालतले कानुनको यस्तो खिल्ली उडायो कि कोइरालाको सजाय माफीका नजीर जे जस्ता उल्लेख छन् त्यसले पुष्टि गर्छ ।
पत्नी हत्या गर्न उक्साएको आरोप लागेकी प्रेमिका तारा रेग्मी नै उनलाई लिन जानु र आफ्ना छोराहरूले अनुहार पनि हेर्न नचाहनु रञ्जनका लागि सबैभन्दा ठूलो दण्ड हो । यति मात्र होइन, उनको सजाय माफीको फैसला गर्ने न्यायाधीश र अदालतमाथि सार्वजनिक रुपमा जुन प्रकारका टिप्पणीका क्रममा जुन भावना रञ्जनमाथि पोखिएको छ त्यो पनि खुल्ला समाजमा दण्डको एउटा नजीर नै मान्नुपर्छ ।  
Previous Post Next Post